بصرحة الغرى از غياث الدين عبد الكريم ابن طاوس حلى ( 4445 و 937 و 4437 ) بنام همين پادشاه ، محمد حسين صفوى شواهد الاصول سلطانى و شرف الدين ميرزا محمد رضا مجذوب تبريزى اتمام الحجة نگاشته‌اند ( م 968 و 870 ) . محمد معصوم خادم مشهدى در سرگذشت امام رضا ( ع ) مقام رضا دارد در 1115 - 1120 ( م 4550 ) و عبد الحسيب عاملى اصفهانى درگذشته 1121 تقديس الانبياء نگاشته است ( م 924 ) حسن لاهيجى فيلسوف متكلم شيعى درگذشته 1121 را در مكنون و سر مخزون و جز اينها است ( 942 و 956 ) و محمد سراب تنكابنى درگذشته 1124 را ضياء القلوب ( م 971 ) است . آقا جمال الدين محمد خوانسارى درگذشته 1125 اعتقادات نوشته است و اصول دين و طينت و ترجمهء فصول مختارهء مفيد ( م 921 ) . محمد رضا امامى - خاتون‌آبادى در 1127 جنات الخلود نگاشته است ( م 4450 ) و ابو القاسم جعفر حسينى موسوى در اصول دين شيعى در 5 ج 2 / 1141 مناهج المعارف ساخته است ( م 995 ) . كمال الدين محمد پير صديقى در 1185 در تاريخ پيامبر و خلفا و امامان ترجمة الاسرار دارد ( م 4431 ) و او بايد حنفى باشد . از آثار دانشمندان سده‌هاى ديگر ياد نمىكنم جز دو كتاب كشف - اليقين علامهء حلى و الطرائف ابن طاوس كه در روزگار ناصر الدين شاه به فارسى درآمده است ( م 942 ) . اين بود نمونه‌اى از جنبش علمى دانشمندان شيعى در تدوين معارف دينى خويش به زبان فارسى و آنچنان كه محققان نظر مىدهند نود و پنج درصد مصنفات شيعه از ميان رفته است به عللى كه جاى ذكر آن نيست اميد است كه بدين راه برويم و اين مسألهء تاريك تاريخ فرهنگ دينى شيعى را روشن سازيم و لا اقل آثار فارسى دانشمندان خود را به خوبى بشناسانيم .